WAT WIL JE LATER WORDEN?

Wat wil je later worden? Voor sommige mensen is dat meteen duidelijk. Die hebben van jongs af aan vast omlijnde plannen. Ze worden dit of juist dat en alles gaat precies zoals ze het gepland hebben. Andere mensen hebben wel duidelijke ideeën over hun toekomst maar het lot beslist dan toch weer anders. En er zijn mensen die hebben geen enkel idee wat ze met de rest van hun leven gaan doen. Voor de kleine Joop Koekkoek was het in ieder geval duidelijk; hij wilde dominee worden maar liever nog kapitein op de grote vaart. Maar in zijn geval besliste het lot ook anders.
Het begin was niet bepaald gemakkelijk. Als je geboren wordt in het begin van een schrale zomer in 1943 ligt je bedje niet bepaald gespreid. Maar met zijn negen pond kwam Joop zelf wel goed toegerust te wereld. Al gingen de gruwelen van de oorlog niet aan hem voorbij. Zijn vader, Barend Koekkoek, zat bij het verzet en werd verraden in april 1944. Eerst naar scheveningen naar het Oranje hotel toen naar Westerbork en via een aantal duitse en poolse kampen naar Natzweiler waar hij op 28 november 1944 werd vermoord als N.N. gevangene. De hongerwinter werd doorgebracht op de boerderij van zijn grootouders. Daar was net aan genoeg te eten. En ook de jaren na de oorlog stonden niet bepaald in het teken van overdaad en welvaart. De kleine Koekkoek groeide op in de Jacob van Campenstraat in een Amsterdam dat toen nog ophield bij het Scheldeplein. Maar de horizon werd al afgespeurd naar avontuur. Daar was alle ruimte voor. Er viel genoeg te ontdekken. Bij de Welpen achter de ringspoorbaan of met de N.J.N. de natuur in. Maar ook werd er aan cultuur gedaan. Niet alleen vioolles op de Volksmuziekschool maar ook naar Heck op het Rembrandsplein. Waar op zondagmiddag orkesten als Malando speelden. Het was de tijd van de bigbands.
Waarschijnlijk wist Joop toen nog niet dat hier zijn roeping lag. Toch was de interesse voor het artiestenvak al gewekt. Want de benedenburen waren Kees Manders en Zwarte Riek. Joop speelde vaak met hun dochter Rikie en viel dan met de neus in de boter als er weer eens een revue vol Amsterdamse humor en liedjes werd gerepeteerd. Dan zag hij een broekie op de piano spelen, Tony Eyck genaamd. Maar ook Willy Alberty. En Maria Samora. En anders ging hij wel met zijn beste vriend Hugo van Gelderen, later hoofd radio bij de Tros, naar circus Elleboog. Dan was Joop clown en fietste hij op een éénwieler. En zo nu en dan hadden ze zelfs voorstellingen door het land. Wat een beleving voor een jongetje van elf. Dat echter nog steeds ervan droomde kapitein te worden. Kapitein Koekkoek. Dat trok hem wel.
Dus dat werd van zeeverkenner naar het de zeecadetten. Orde en tucht werd hem geleerd op de Capella. Een oude stoomboot. Zijn droom leek uit te komen. Maar nu was het de beurt aan het lot om wat roet in het eten te gooien. Joop bleek kleurenblind. Weg droom. Want daarmee kun je geen Kapitein worden. Naar de zeevaartschool blijven gaan had dus weinig zin en Joop besloot met zijn veertien jaren maar te gaan varen als werkend passagier. En zo veroverde hij alsnog de wereldzeeën. Zijn belevenissen op de grote vaart zijn inmiddels opgetekend in "Voor en achter". Een boekwerk met verzamelde verhalen van de hand van verschillende mensen die allemaal gevaren hebben.

Als Joop niet voer werkte hij soms in de bakkerij van Houtman op de Nieuwe dijk. Meestal in de kelder maar dat vond hij niet erg. Het was de tijd van petticoats dus hij had een aardig uitzicht vanuit zijn kelderraampje. Het was ook de tijd van de Platters. 'Only you' klonk uit alle juke boxen, een apparaat dat net in de mode was gekomen. Er was meer muziek te genieten in die tijd. Rond 1960 verschenen de eerste beatkelders in Amsterdam. Zoals Williams Cassablanca op de Zeedijk waar beginnende bandjes op het podium achter gaas moesten spelen. Zodat ze onder het spelen niet zouden worden geraakt door rondvliegende bierglazen. Maar Joop had op zijn reizen al reeds kennis gemaakt met deze nieuwe muziek. In Engeland bezocht hij al clubs als de Cavernclub in Liverpool. En als de haven van Hamburg weer eens werd bezocht werd er ook wel eens een bezoek gebracht aan de Starclub op de Grosse Freiheit waar onbekende Engelse bandjes speelden. Zo ook een groepje dat later erg beroemd zou worden: the Beatles. Maar niet alleen beatmuziek klonk in die tijd. In datzelfde Hamburg speelden in het Bierhuis Zillertahl op de Rheperbahn Beierse en Tiroler bigbands in lederhosen. Bier vloeide rijkelijk en ook het decor was helemaal aangepast. En wat te denken van de vrolijke tropische klanken uit het Caribische gebied? Je vraagt je af hoe Joop tijd vond om zijn diploma voor scheepskok te halen. En later zelfs ééntje voor de Franse keuken.
Was Joop soms bezig te werken aan een nieuwe carriere? Kapitein kon hij niet worden maar zijn jongensdroom van de wereld over varen had hij wel beleefd. Was het nu tijd voor iets anders? Chefkok in Parijs? Droomde hij daarvan als hij in de kelder van Bakkerij Houtman het deeg kneedde en naar de dames in petticoat keek? Het leek er wel op. Maar voorlopig bleef het varen nog trekken. Wel af en toe een baantje op de wal, zoals in 1962 in het Oranje hotel te Leeuwarden. Waar ze elke maand een vast orkest hadden. Dus dronk Joop wel eens een drankje met enige van de leden. Zoals ook die geweldige zangeres van dat ene maandorkest: Imca Marina. Niet kort daarna werd ze ontdekt en hoorde iedereen van haar.
Voor de rest bestond het entertainment in die tijd vaak uit blote dames in de nachtclubs met sterretjes op bepaalde plaatsen. Minder onschuldig was de goochelaar op het feestje van de vereniging of het bedrijf. De muziek die daar klonk varrieerde van het Cocktail trio en Johnny Jordaan tot het plaatselijke orkestje uit de buurt. Op kermissen in Noord Holland was de groep 'the Rocking Four + one' erg populair. De leider van de groep is later ook een Theaterbureau begonnen. Henk Geels. Hij zou niet de enige worden.

Inmiddels ging Joop bij Rutecks op de Nieuwe dijk als kok werken. Aan de overkant bevonden zich een aantal kroegen waaronder Tante Leen en de Propellerbar. Hij kon al snel alle liedjes van Tante Leen uit het hoofd en haalde terloops zijn dansdiploma. Joop verhuisde naar een nieuwe wijk in Oostzaan en maakte daar kennis met de Indorock. De bandjes die in mooie pakken van Tip de Bruin optraden. In 1964 stopte Joop definitief met varen. Toch bleef de reislust getuige een liftvacantie door Engeland of een tocht met de bromfiets door Zwitserland. Een vaste betrekking werd gevonden bij bakker Honig in Oostzaan. Hier had hij een collega, Jaap Stompe genaamd. Deze speelde samen met zijn broer Jan in een bandje. Mr. X. and the Atomics.


Het was deze Jaap die aan zijn collega Joop vroeg of hij niet misschien de manager van Mr. X. and the Atomics wilde worden. Jaap zag wel wat in deze Joop, want hij was in bezit van een brommer en een telefooncel om de hoek. Joop wilde wel en trok er met zijn brommer op uit en de optredens stroomden binnen. Gages van vijftig tot vijfenzeventig gulden per avond waren niet gek. Maar een kenmerk van een goede manager is natuurlijk niet alleen goed vervoer. Hij moet ook goede ideeën hebben om de band te laten opvallen. Eerst maar de haren laten groeien. En net zoals de Beatles een Ludwig drumstel. Nog meer succes was de aanschaf van een Vox zanginstallatie met galm. Al snel werden ze bekend als die band met de Vox. De naam werd veranderd in Shameless. Er werden meteen tienduizend grote stikkers gedrukt die je overal tegenkwam. En natuurlijk werd er een plaatje opgenomen. In Amsterdam bij Enrico Neckheim.
In die tijd bezocht Joop Koekkoek menige kroeg. Niet om te drinken maar om zijn band te verkopen. Vaak kwam hij daar een dorpsgenoot uit Oostzaan tegen; ene Joop van de Ende. Deze kwam ook niet om te drinken want ook hij had een leuke band onder zijn hoede; the Mokum beat five. Er waren genoeg mogelijkheden. In die tijd waren er veel zalen waar levende muziek gespeeld werd. Bij iedere kerk was er wel een café met een ruimte van 15 x 30 meter met een bar en een podium waar het op moest gebeuren. En maar proberen om daar dan 800 man in te krijgen. Door heel Nederland kwamen de opdrachten binnen en al snel moest Joop op zoek naar meer groepen om aan de vraag te voldoen. Veel zaalhouders wilden meteen dat hij hun hele jaarprogramma in zou vullen.


In 1965 vond er een wijziging van werkplek plaats. Nog geen fulltime baan als artiestenmanager want zoiets leverde te weinig op. In plaats daarvan werd Joop butler bij Bos en Kalis. Voor twee hoofduitvoerders van het bouwproject de Coentunnel. Wel richtte hij het jaar daarop twee eigen clubs op. 'The Pop Star Club'op de Lage Horn te Zaandam en de 'Nederlandse Tiener Organisatie' in het Zonnehuis te Amsterdam-Noord. Hier traden uiteraard bands uit de eigen stal op. Maar ook werd The Golden Earings geboekt voor een enorm bedrag, te weten driehonderdvijftig gulden. The Motions kwamen al voor driehonderd. En groepen als Het, ZZ en de Maskers, NV Groep 65, Johnny the Selfkick en vele anderen. Het gebeurde voor Joop allemaal op eigen risico. Zelf reclame maken. Zogenaamde hand outs uitdelen. Affiches ophangen. Zorgen voor free publicity in de kranten. In die tijd kon je in Amsterdam bij Harry van de Berg (de latere minister) terecht voor de Hitweek. Als je vijftig stuks tegelijk afnam kreeg je een gratis advertentie in het blad. Een mooie aanbieding die Joop niet kon laten liggen. En om van die vijftig exemplaren af te komen werd hij tussendoor ook nog bladenverkoper.
Het was een goede tijd voor Nederlandse groepen. Er werd zelfs een film over gemaakt, waarvoor ook Shameless werd gevraagd. Er vond veel uitwisseling plaats met andere collega's. Joop bekleedde hierin een gunstige positie met zijn twee clubs en het management van een aantal bands. En ook niet onbelangrijk; er was veel opkomend talent en heel wat leuke clubs. In Amsterdam-Noord organiseerde Joop van de Ende talentenjachten en Joop deed hetzelfde in Zaandam. Acht groepen speelden daar om een eerste prijs van tweehonderd gulden of de tweede prijs van honderd piek. De kranten schreven erover en elke band nam hun hele familie mee. Er werd dus altijd gespeeld voor volle zalen.
Inmiddels had Joop besloten dat hij wilde doorgaan in de opkomende bedrijfstak van het artiestenmanagement. Dus werd in 1967 samen met Co Stanthardt die zelf ook een aantal groepen had het bureau 'Connection' opgericht. De brommer werd ingeruild voor een luxeuzer vervoersmiddel: een Vauxhal 10 uit 1947 voor hetzelfde bedrag als waarvoor The Golden Earrings kwam spelen. Een dergelijke wagen noemde ze 'een hoge hoed'. En op de hoedenplank lag net als bij de Engelse taxi's een bolhoed want die hoorde erbij. Ook privè ging het goed want Joop had zich inmiddels verloofd met Nora Smit.


De trouwerij volgt niet veel later en hun eerste zoon krijgt dezelfde naam als het eerste schip waar Joop ooit mee had gevaren: Bram. Het jonge gezin verhuist naar Zaandam. Daar betrekken zij de zolder van zijn schoonmoeder. Zij sliepen in de ene bedstee. Joop hield kantoor in de andere. Een bureau met wat bakjes en een Remington schrijfmachine. Daarnaast nog een agenda en wat voorgedrukte contracten. Meer had je in die tijd niet nodig. En natuurlijk zijn eerste telefoon. Met een eigen nummer van zes cijfers: 168787.
Het was moeilijk om aan woonruimte te komen. Aangezien je economisch verbonden moest zijn met de gemeente waar je woonde ging Joop maar parttime werken aan de pomp. Ruim vijftien liter voor een tientje. Nu konden zij een huis kopen in de Parkstraat. Met genoeg ruimte voor een leuk klein kantoortje. Hoewel dat later tot een echt kantoor werd uitgebouwd in de tuin. Inmiddels was Joop 'soush chef' geworden in een sterren restaurant van de 'Zwarte Walvis' op de Zaanse Schans. Zijn kennis van de Franse keuken kwam nu goed van pas. Later zou hij daar weerveel plezier aan beleven als hij de offerte van een cateraar moest beoordelen. Maar de tijd van de grote feesten was nog niet gekomen. Voorlopig was Joop voornamelijk bezig tussen zijn baantjes door zijn bands aan de man te brengen.
Één van die bandjes was Soul invention met een oude bekende van Joop erin. Dit was Jan Visser die ook in Mr. X. and the Atomics had gespeeld. Deze had samen met ene Hans Bouwers een leuk nummer geschreven: 'Little green bag'. Joop zag er wel wat in en toog naar Haarlem om een bezoek te brengen aan Cor Aafting van Negram. Ook deze had er wel oren naar. Alleen wilde hij voor een eerste plaatje geen royalty's geven. Maar hij stelde wel de beste studio van Nederland tot hun beschikking: Sound Pusch in Blaricum. Daar nam de band onder hun nieuwe naam, the George Baker Selection het nummer op.

Inmiddels had Joop eindelijk een dienstverband gevonden dat rechtstreeks betrekking had op het vak van artiestenmanager. Vertegenwoordiger bij Bureau Volendam dat vreemd genoeg in Haarlem zat. Op de Kenaustraat boven een groentewinkel. Één van de bands bij Bureau Volendam was 'The Cats'. Deze waren razend populair en daarom mocht Joop ze alleen tegelijk met zes andere groepen verkopen. Een dergelijke koppelverkoop leverde veel geld op. En de klant ging meestal akkoord want The Cats trokken makkelijk duizend personen. Andere bands uit hun stal waren The Fools en Left Side uit Volendam, The Bintangs en Unit Gloria met Robert Long. Later kwamen ook sterren als Bonny st. Clair exclusief bij Volendam.
Ondertussen was 'Little green bag' van The George Baker Selection op weg om een grote hit te worden.
Zaanse Pop Historie

Mede dankzij de radiozender van Veronica en televisieprogramma's als Top Pop. Of het Disco Circus in een circustent op een terrein te Oud Valkenveen. Dus Joop moest nu af en toe met de band mee naar de zuiderburen om ook daar televisieoptredens te verzorgen. Tussen Breda en Antwerpen was nog geen snelweg dus dat was soms wel even zoeken. En op de terugweg werd er altijd even gestopt langs de weg om de inwendige mens te voeden. Maar het was allemaal niet voor niets. 'Little green bag' zou uiteindelijk meer dan tien miljoen keer over de toonbanken gaan van Nederland tot aan Amerika. Ook aan de andere kant van de oceaan werdt het een dikke hit. In 1969 ontvingen ze hun eerste gouden plaat en moest de band voor drie maanden naar Suriname. Oom Tom, de impressario van Paramaribo had een tournee voor de band geregeld. Al trok een reisje naar Suriname hem wel, daar hij net vader was geworden wilde Joop niet meteen voor drie maanden weg van huis. Tot overmaat van ramp waren ze ook nog door de vloer gezakt in hun nieuwe huis op de Parkstraat. Er volgde een lang gesprek met Jan Buys van Bureau Volendam. Afgesproken werd dat Joop zelfstandig verder zou gaan. Het management van the George Baker Selection ging voor een leuk bedrag over in handen van Jaap, de broer van Jan. Dus Joop werd eigen baas en kon even vooruit met het geld dat hij gekregen had. De vloer werd gemaakt en er kwam een nieuwe wagen. Er waren al heel wat tweedehandsjes versleten, waaronder een Borgward die het slechts één dag uit had gehouden omdat er geen olie in zat. Dus nu kwam er een splinternieuwe Datsun stationwagen. Ook liet Joop zich zoals dat hoorde inschrijven bij de kamer van koophandel. Het was dus eindelijk officieel, Joop was in het artiestenvak terecht gekomen. Hoewel hij het als jongen anders bedacht had. Maar dominee was hij nooit geworden. En hoewel hij de hele wereld had rond gevaren, ook geen kapitein op de grote vaart. Zelfs een glanzende carrière als chef kok had het niet gehaald. Het lot had het allemaal anders beslist. Joop Koekkoek's artiestenmanagement was een feit. En dat reisje naar Suriname zou er evengoed nog wel komen.

HOE KRIJG JE HET VOOR ELKAAR?

Een goede manager is iemand die dingen voor elkaar krijgt. Maar hoe krijg je het voor elkaar om een goede manager te worden? Hoewel het voor het beroep van artiestenmanager niet verreist was haalde Joop in 1970 toch zijn middenstandsdiploma. Wat extra kennis over een eigen bedrijf kon geen kwaad. Maar zelfs zonder dit papiertje wist Joop wel wat een goedlopend artiestenmanagement nodig had, namelijk een stal met goede artiesten.

Ook hierin hielp het lot hem een handje onder het mom, als Joop niet naar Suriname komt, komt Suriname wel naar hem toe. In een koffiebar ontmoette hij een Surinaamse jongen, Johnny Overman genaamd. Deze vroeg hem om eens naar zijn band te komen kijken. Joop ging akkoord en ging met hem mee naar hun oefenlokaal. Daar stonden vijftien Surinamers met elkaar muziek te maken op olievatten. Joop had nog nooit zoveel donker gekleurde mensen bij elkaar gezien. Maar niet alleen dat was voor die tijd heel bijzonder, ook de muziek sprak hem aan. Zo werd Joop Koekkoek manager van The Dutch Rhythm Steel & Showband, en later ook van de Steel Electric Band. Een rol die hij meer dan dertig jaar zou gaan vervullen. In die tijd heeft de band in heel Europa opgetreden. Zelfs voor het Zweedse koningshuis en de jetset in Monaco. Maar ook meer dan honderd televisieshows. Niet alleen in Nederland, waaronder in de pauze van het 25e songfestival, vanuit het Haagse congresgebouw, maar ook in voor de Sylvester show uit Duitsland en dankzij een hit in Engeland ook in Top of the Pops. Die hit was natuurlijk 'the calender song' oftewel; January, february, march. Met een tekst van de hand van Joop Koekkoek zelf. Dit nummer veroverde heel Europa, dus moest er ook overal opgetreden worden. In de toenmalige DDR en Hongarije waren The Dutch Rhythm Steel & Showband een ware topband en moest elk jaar op tournee. Al dat optreden bracht natuurlijk ook extra geregel met zich mee. Allerlei dingen die je voor elkaar moest zien te krijgen. Zo mocht in Engeland van 'the Union' één van de steelpanspeler niet mee doen, dus moest er in de beruchte Londonse wijk Soho gezocht worden naar een geschikte vervanger. Ook moesten er twee kleine vliegtuigen gehuurd worden om de band en de spullen van hot naar her te vervoeren. Hoewel enkele rijke sheiks zelf een vliegtuig afhuurden om de band te laten optreden in Marbella, Spanje. Joop ging zelf zo vaak mogelijk mee en deed zo veel nuttige contacten met buitenlandse impressarios op.

Ondertussen breidde Joop zijn stal met artiesten ook uit naar andere gebieden. Zoals met Will Wight, die met zijn jeugdshows optrad en als de magiër Khalanack met zijn Oosterse magische show furore maakte op onder andere de Duitse jaarmarkten. Daar kenden de bezoekers hem echter onder een andere naam. Aangezien zijn kennis van de Duitse taal tekort schoot om het juiste woord voor applaus te vinden, moedigde Will Wight de mensen aan om 'klappie klappie' te doen. En dus was hij in die tijd als Klappie Klappie bijna net zo beroemd als Rudie Carell. Maar die laatste had dan wel weer een broer die Joop hielp om de platen van zijn groepen te pluggen in Hilversum. Het was de tijd waarin de eerste discotheken in zwang kwamen. In plaats van livemuziek van bands werden er plaatjes gedraaid. Dus was de drive in show een nieuw verschijnsel op het podium. En Joop verkocht die net zo makkelijk als zijn bandjes. En ook losse deejays wilden wel geld verdienen met een avondje plaatjes draaien. Mensen zoals Krijn Torringa, Gerard de Vries, Adje Roland en Ferry Maat traden regelmatig voor hem op. Zoiets hielp weer mee als je een plaatje gedraaid wilde krijgen op de radio. Zo kreeg je dingen voor elkaar.
Je moest natuurlijk elke gelegenheid aangrijpen om jouw artiesten onder de aandacht te brengen. In 1971 gaf Joop zijn eerste folder uit. Met daarin een overzicht van wat hij zoal te bieden heeft. Naast de Steelbands komen wij ook fakirs en hypnotiseurs tegen. En natuurlijk limboshows die samen met de Steelbands maar ook los te boeken waren. Net als de vuurvreter met een mooie naam: mister Saté. Ook andere muziekgezelschappen zoals Orchid met een blinde pianist die toch op menige feestavond de juiste toets wist te raken, met vooral veel top 40 repertoire. Of de groep Parachute die veel werd weggezet in het buitenland. En dan hebben wij het niet zozeer over Duitsland of België, maar Narobi en de Emiraten. Daar speelden ze dan in de grote dure Intercontinentaal hotels. Country Fair speelde, zoals de naam al doet vermoeden Country and Western, net als The Tumbleweeds en de Hobo Stringband. Deze laatste trad op met drie verschillende sets. Bluegrass en oude country in zwerversoutfit, moderne country in de stijl van Crosby, Stills, Nash & Young, een Rock and rollset met bijbehorende jasjes met de afbeelding van een tijger op de achterkant. Nog veel meer werd er aangeboden. De zaken gingen goed. Zo goed dat Joop zelfs zijn eerste werknemer in dienst nam: Ab de Jongh. Deze speelde zelf ook in een groep. Dat was Stampei, de voorloper van de Dijk. Ook beschikte hij over aardig wat grafische kennis. De foto's en de folders werden dus steeds mooier. En Ab zou na zijn samenwerking met Joop in het artiestenvak blijven, als directeur van verschillende schouwburgen.


Het aanbod groeide met de dag. Namen als Hans van Wilgenburg, Herman Emmink, Berend Boudewijn en Jan Blaazer werden aan de lijst van bekende sprekers toegevoegd. Tony Sherman, een Antilliaanse zanger kwam bij de stal. En het management ging nu ook de eerste setjes decor verhuren aan winkelcentra en bedrijven. Ondertussen bleef er van alles te regelen naast het verkopen van artiesten. Zo maakte de komst van de autoloze zondag het noodzakelijk om vergunningen aan te vragen als artiesten die dagen op pad moesten. Soms gaf extra rompslomp ook plezier. In Zwitserland moest Joop met de steelband na een optreden in Pontresino over de Offenpas naar Cortino d'Ampetzo. Er werd ieder jaar een tournee gemaakt langs alle grote wintersportplaatsen. Maar nu moesten ze bij de grens langer dan een dag wachten. Het werd een groot feest in het hotel want de dames daar hadden nog nooit donker gekleurde heren gezien en hun mannen werkten allemaal in Italië.
Rond 1972 begon Joop met het organiseren van de eerste zomerfeesten in Nijmegen. Dat betekende een hele week vullen met verschillende thema's en artiesten. Bekend en onbekend. Iedere avond 9000 mensen op plein 44. Meer konden er echt niet op. Dus later werd het aanbod verdeeld over verschillende locaties zoals de Waalkade, de Grote Markt en het Koningsplein. En dit alles dankzij het Actief comite dat hun naam eer aan deed. Met o.a. John Bertine en Nico Grijpink. Joop werd gebombadeerd tot uitvoerend producent. Later volgden ook de Heideweek in Ede, Keistadfeesten in Amersfoort, de nacht van de TT en de haring- en bierfeesten en in 1974 de eerste Capelse Kermis. Daar ook een week lang artiesten op een groot podium afgewisseld met disco. Joop zou de coördinatie van dit feest langer dan een kwart eeuw volhouden. Over klantenbinding gesproken.

In 1973 had Joop weer een kanjer binnengehaald: John (King Size) Russell. Een zwaargewicht van een zanger. Geschikt voor het maandwerk en galaoptredens. Hij speelde vaak bij Tosch in de Kerkstraat te Amsterdam. Het gerucht ging dat hij de zaak met gokken had gewonnen. Naast de zaak was een snackbar waar John Russell in de pauze wel eens wat kwam eten en die dan ook meteen vol zat. Ondertussen gingen er elk weekend wel vijf à zes groepen de grens over. Meestal om te spelen in de legerkampen vol Engelsen of Amerikanen in Duistland. Tachtig procent van de groepen die daar speelden kwam uit Nederland. Of de Steelband moest meedoen met een optocht door Parijs. Eddy Horsten was een organisatiebureau dat gespecialiseerd was in optochten door heel Europa. Speciaal voor de Steelband had hij een speciale Zuid-Amerikaanse wagen laten maken. Joop nam zijn Nora mee naar Parijs om dit allemaal te zien. Bij de Belgische grens was hun geld al op. Er stonden namelijk een paar bekeuringen open. Joop had volgens eigen zeggen erg snelle auto's.
In 1974 voor het eerst landelijk met de Gouden Gids. Met een gouden greep, onder de A van artiestenmanagement en artiesten. Collega's stonden meestal geselecteerd bij theaterbureau of impressario. En daar zochten de mensen meestal niet als ze een artiest wilde boeken. Joop kon tegen een redelijk tarief van ruim duizend gulden landelijk geplaatst worden. 1974 was ook het jaar van Henk en de Stainless Steelband met: 'Wij willen WW". Dit nummer werd een hit en betekende dus juist veel werk. In verband met de komende onafhankelijkheid van Suriname trokken veel mensen vandaar naar Nederland. Ook heel wat muzikaal talent. Hoewel ze niet allemaal zo succesvol werden als bovengenoemde band. Zo probeerden vier donkere dames onder de naam van The Golden Queens aan de weg te timmeren. Joop hielp een handje mee maar het is nooit wat geworden. Succesvol werd wel zijn samenwerking met Han Meijer. Deze was samen met mensen als Jaap Eggermond en Hans van Hemert verantwoordelijk voor succesvolle acts als Mouth and Mc Neal, Spooky & Sue, Snoopy, The Surfers en Luv. Han liet door tijdsgebrek de boekingen over aan Joop Koekkoek. Dit ging hem zo goed af dat hij zich in de kijker speelde bij Negram die hem ook artiesten als Dee Dee en Andre Hazes liet doen. Jan Vredenburg had in de groep Parachute gezeten maar toen die uit elkaar ging vormde hij samen met de zangeres en nog twee anderen Champagne. Hij liet zijn nieuwe singel horen. Joop vondt het wel aardig klinken. Het zou een grote hit in Nederland en Duitsland worden.
Joop liet zich ook niet onbetuigd. In 1975 zette hij een muziekuitgeverij op met de welluidende naam: Cuckoo Music en werkte met Wim Bussemaker en John Kruze samen om een studio te bouwen. Er werd een mooie locatie gevonden aan de vaart in Zwanenburg. Met eerst 16 en later 24 sporen werden er door hun producer Erny Antches van The Twinklestars, veel eigen producties gemaakt. Zoals een kerstplaat met Humphry Cambell, de man van Ruth Jacott. Een prachtplaat die naar de platenmaatschappij werd gestuurd maar door stom toeval aldaar achter de koelkast belandde. Er was meer tegenslag te verduren: Schiphol had de Zwanenburglaan aangelegd. Bij de verkeerde wind kwamen de vliegtuigen over het dak en moesten opnames gestaakt worden. Meer investeren was niet aantrekkelijk dus werd de studio gesloten. John toog naar Groningen om daar een kleine studio te bemannen. Wim Bussemaker ging verder stoeien met computers en maakte hiervoor een artiestenprogramma dat nu nog steeds werkt. Of het nou op die oude North Star computer met 2 drives en 260 KB was waar Joop mee begon, het latere netwerk met 4 computers en 20 MB, of het huidige netwerk met meer dan 60 Gigabyte. Het oude programma werkt nog steeds.
Nee, Joop zat niet stil. In 1976 ging hij ook verhuizen naar een pand op de Provincialeweg te Krommenie. En ondertussen verkocht hij zijn artiesten over de hele wereld of verzorgde hij de uitvoering van verschillende programma's. Met veel plezier denkt Joop nu nog terug aan al die feesten. Zoals de Miss Panorama verkiezingen langs de stranden van Nederland waar de Steelband met complete limboshow optrad. Twaalf keer vond het plaats en elke keer werd er uit een aantal van (weer) twaalf er één uitgekozen. Deze zouden op een kalender komen. De finale vond plaats op de laatste reis van de Thor Hollandia van de Thor line. Deze voer van Amsterdam naar Ghötenburg en weer terug. Aan boord traden bekende artiesten op zoals Lee Towers die zelfs met het vliegtuig terug ging i.v.m. andere optredens
Af en toe waren er wat problemen zoals een proces met een Duits bedrijf over de Trinidad Steelband. Dit was de naam waaronder The Dutch Rhythm Steel & Showband bekend stond bij onze Oosterburen. De oorspronkelijke naam was namelijk niet uit te spreken voor de Duitsers. Het bedrijf in kwestie ging met een andere steelband onder die naam door. Dus werd de band voortaan the Orginal Trinidad Steelband genoemd en het proces gewonnen. Maar meestal ging de samenwerking met Duitsland goed. Zoals met Frank Farian. Met zijn groep werd er in 1977 een singeltje opgenomen. Het nummer heette "Ride your pony" en de groep was natuurlijk Boney M. In Oost Berlijn moesten Tiffany en Champagne drie maanden lang in een gigantische show optreden. En tussendoor soms ook even na zo een optreden met de trein snel de grens over naar West Berlijn om op te treden in een nachtclub op de Kurfurstendam.
 

Joop begon in 1978 ook aan iets wat een lange traditie zou worden. Elk jaar een kerst- en nieuwjaarskaart met een eigen ontwerp van één van zijn artiesten. De eerste was van de hand van Sander Kleinsma, inderdaad de broer van…. De ontwerper van menige hoes en affiche van de artiesten. In financieel opzicht ging het ook goed. Alleen kwamen erop een dag twee heren van de rijksaccountantdienst langs voor een praatje. Joop had net visite dus vroeg hij of ze over een klein uur terug wilden komen. Zij vonden het niet erg en Joop belde in de tussentijd snel wat collega's op. Het bleek dat er op deze dag wel honderd van dit soort bezoekjes waren gebracht aan artiestenmanagers en boekingsbureau's. Schijnbaar werd er in die tijd wel eens zwart gewerkt door artiesten. Of er werd maar een gedeelte van het hele bedrag op het contract vermeldt omdat dit aantrekkelijker was i.v.m. sociale lasten. Of werd van het totaal aantal kaartjes gehalveerd. In die tijd kreeg de gemeente 25 % vermakelijkheidsbelasting over elk kaartje dat verkocht was dus tel uit je winst. Dit was nu snel over. Deze bezoekjes heeft iedereen uit het vak flink wat geld gekost en enkele bureau's zijn zelfs over de kop gegaan. Joop in ieder geval niet. Hij kreeg zelfs een bijkantoor in Ede. Dit werd bemand door een dj die Joop door de Heidefeesten had leren kennen. Deze Simon van Oostveen was zeer creatief en bevlogen dus wilde Joop wel met hem in zee. Inmiddels was Ab de Jongh samen met de man van Margriet Eshuys een geluidsbedrijf begonnen, dus Joop kon wel nieuwe krachten gebruiken. Samen met Simon ondernam hij veel gekke dingen. Het management en tourneeplanning van circus Piste, het verhuren van olifanten, kamelen en andere dieren. Bekende artiesten naar Spanje. Sterren als Bonny st. Clair, Ria Valk, John Russell, Arie Ribbens en Imca Marina. Ze stuurden ze allemaal naar Majorca voor een gratis vakantie en dubbele gages voor drie optredens in de week. Een goede deal. Helemaal omdat daar ook een gratis vakantie voor het gezin van Joop en Simon bij inbegrepen was. Altijd feest.
Henny Huisman kwam in 1979 bij het management met een soort playback show. Een leuke idee maar het zette geen zoden aan de dijk. Tot een oude bekende en naamgenoot van Joop het overnam. Dankzij Joop van de Ende kent nu iedereen het begrip soundmixshow en de naam van Henny Huisman. En dat brengt ons vanzelf op paarden. En dan hebben wij het over sponsoring van het paard Udet Westfrisia door middel van een deken met in het groot de naam van Joop Koekkoek er op. Lopende reclame en het leverde hem ook weer nieuwe klanten op. Zo krijg je dat soort dingen voor elkaar. Joop was nu al tien jaar officieel in het vak en hij deed het goed. Hij had inmiddels één van de bekendste artiestenmanagements van Nederland en liet zijn artiesten in heel Europa en soms zelfs daarbuiten optreden. Als hij één ding had bewezen was dat wel dat hij zijn plek had gevonden. Op de directeursstoel van een goedlopend artiestenmanagement. Hij had het voor elkaar gekregen. Alleen dat reisje naar Suriname moest nog steeds komen.
HOE HOU JE HET VOL?

Joop hield zich met succes staande in het vak. Het klinkt allemaal een beetje als een sprookje. Misschien dat de Efteling daarom ook in 1980 aan hem vroeg om in de zomer avondfeesten te organiseren. Joop stak meteen zijn nek uit. Een ander gebied waarop hij dat deed was dat van decors. Dat ontstond eigenlijk toen een goede vriend eens wat anders wilde. Die vriend was Arjan van Beugen alias Julien Marnier. Hij was onder andere verantwoordelijk voor de jaarmarkt in Alphen aan de Rijn en had een enorme discotheek in België. Maar Arjen wilde graag zingen. Vooral Franse chansons zoals Aznavour en Becout maar daar was in Nederland op dat moment geen markt voor. Dus kwamen zij op een idee dit aan te vullen met een decor van een Frans kaas- en wijndorp. 120 Franse stoeltjes, 30 tafels, een zestal Franse huisjes en twee kraampjes met kaas en wijn. Uiteraard ook Frans. Het eerste jaar was meteen een doorslaggevend succes met meer dan honderd boekingen. Winkelcentra boekten het en verdiende het dezelfde dag vaak nog terug door de verkoop van kaas en wijn. Maar ook personeelsfeesten wilden graag de Franse sfeer proeven. Een feest met een duidelijk thema dus. Er kwam al snel ook een Caribbisch decor. En ga zo maar door. Het succes van dergelijke feesten was zo groot dat Marnier een eigen bedrijf startte met decorverhuur. Hij zou uitgroeien tot één van de grootste bedrijven in Nederland op dit gebied.
Er kon dus in stijl gefeest worden. En daar bleef het niet bij. Zo had je in die tijd heel veel Dixielandorkesten in Nederland. Een ruim aanbod waarvan de meeste orkesten onderling inwisselbaar waren. Dus kwam Joop met een nieuw concept: de dixiclowns. Een orkest verkleed als clowns die door een winkelcentrum konden marcheren en de mensen vermaken. Later ook in Engelse stijl met bolhoed. Of op z'n Amerikaans met streepjesjas en rieten hoed. In de sinterklaastijd verscheen dan opeens een compleet Zwartepietenorkest en met de kerst iedereen als kerstman. Dat laatste ging in het begin nog met baard maar dat was snel bekeken. Zoiets werkte niet want de haren kwamen onder het spelen in de mond van de muzikanten terecht. Vandaar voortaan maar een kerstmannenlooporkest zonder baard.

Joop had dan wel zijn plek gevonden, stilzitten was er niet bij. Hij was altijd op zoek naar een nieuw idee. In 1982 gaf hij een prachtige krant uit. In kleur en met een oplage van meer dan 150.000 exemplaren. Met Will Wight, u weet wel, die artiest van 'Klappie klappie', bedacht hij een concept voor totaalprogramma's op buitenevenementen. Een minitheater in Oosterse sfeer op een grote aanhanger en daar dan op of omheen de hele dag muziek, kindershows, spelletjes en noem maar op. Ook dit was een groot succes. Nog steeds omdat de opzet van dit gebeuren af en toe aangepast werd aan de tijd. Met Simon moest hij voor een aantal shows op de Vaderlandse televisie artiesten regelen. Dus waren ze vaak in Aalsmeer te vinden met bijzonder variété uit de hele wereld. Zoals een fakirs die op glas lag en waar een olifant overheen reed. Hetzelfde trukje deed hij later op een spijkerbed. Dat was voor reclame van een automerk dus reed er nu een auto over hem heen.
De samenwerking met Simon liep goed maar toch kwam er in 1983 een eind aan. In goede verstandhouding gingen ze uiteen. Simon begon zijn eigen bureau en nam de organisatie van de Heidefeesten en de Zomerfeesten in Nijmegen op zich. Joop had dit vijftien jaar gedaan, waarvan een aantal samen met Simon, maar nu was het tijd voor nieuwe dingen. Er zijn altijd nieuwe dingen te verzinnen en soms moet je vertrouwde zaken los laten om ruimte te maken. Ook kwamen er steeds meer nieuwe bureau's dus de spoeling werd dunner. Maar niet alleen het aanbod nam toe, ook de vraag werd groter. Met name bedrijfsfeesten kwamen in opmars. Daar ging Joop zich meer en meer op toe leggen; bedrijfsfeesten en promotie van winkelcentra. En in mindere mate op het management van bekende artiesten. Want de oude garde viel minder op tussen het grote aanbod van steeds nieuwe bekende artiesten, daarbij hielden er ook een aantal mee op of vielen bestaande groepen uit elkaar. Dat hoort ook bij het artiestenvak. Al met al waren de Steelbands 'Steel electric'en 'D.R.S.S.B.' en acts als Jomo Jones's limboshow steeds een constante in het gevarieerde aanbod van Koekkoek's artiestenmanagement door de jaren heen. Iets wat zijn band met Suriname en de Antillen steeds sterker maakte. Maar een reisje daarheen zat er voorlopig nog niet in. Al sprak Joop inmiddels vloeiend papiamento.
Het organiseren van mooie bedrijfsfeesten of de promotie van een winkelcentrum werden nieuwe uitdagingen. Daar zaten echt grote feesten bij. Aantallen van 1000 tot 3000 personen waren gewoon. Dus uitgebreid vermaak, catering, animatie, muziek, locaties, noem maar op. Er waren genoeg mogelijkheden en voor elke klant moest je de juiste combinatie zien te vinden. Dus wat werd het? Lunchen in de Ridderzaal? Dineren in Des Indes? Of het Volendams operakoor in de Sonesta koepel met een trapeze act vanaf de eerste balustrade? De mogelijkheden zijn legio. Joop heeft ze misschien helemaal wel uitgeprobeerd. Naar volle tevredenheid van zijn klanten.
Maar ook het verre buitenland bleef vragen om artiesten. Getuige zijn samenwerking met Gailardo in Barcelona. In 1985 zou een piratenschip in Tormelinos een tocht langs de kust gaan maken en daar was een Steelband bij nodig. Voor drie maanden. Dus via Brussel een vliegtuig geregeld omdat dat het goedkoopste was. Vertrekdatum 15 juni, de verjaardag van Joop zelf. Pech onderweg want ergens was er een brug kapot. De band stond vast en toen ze eindelijk bij Brussel waren was de ijzeren vogel al gevlogen. Dus moest Joop op zijn verjaardag om vier uur in de morgen naar Schiphol om lege stoelen richting Spanje te zoeken. Na zes inspannende uren was iedereen op weg naar Malaga. Dat hoort er natuurlijk ook bij. Net zoals de verplichte vakantie voor Joop en zijn gezin om ter plekke af te rekenen met de vertegenwoordiger van Gaillardo, Larry Wolt. Een presentator in het casino van Malaga. Twee meter lang, van Surinaamse afkomst en al jaren woonachtig in Tormelinos. Larry nam het op zich om Joops zaken in Spanje te behartigen. Dat ging de eerste jaren goed omdat hij veel contacten had. Tot het modderworstelen inkwam. Er werd een modderbad met dames naar Spanje gestuurd en Larry reisde het land door met deze groep. Het liep als een trein maar Larry wilde zelf ook worstelen met de dames. Hij had veel contacten. Dus kwamen die dames weer huilend terug. Uiteindelijk wilde niemand meer voor Larry naar Spanje dus was het einde contact.
Duitsland liep ook nog steeds goed. Met de dubbelganger van Michael Jackson. Meer dan 100 optredens in Nederland en Duitsland, waarbij de meisjes flauw vielen in overvolle disco's.
In 1986 stond er weer een verhuizing voor de deur. Dit keer naar de Noorderhoofdstraat in Krommenie. Met zes man personeel waaronder zijn oudste zoon Bram. En het volgend jaar ook nog eens 25 jaar in het vak. Reden voor een feestje dus. Op 28 September 1987 een groot feest in Tresslong te Hillegom met veel attrakties en artiesten. Bijna waren de uitnodigingen voor niets gestuurd want Tresslong was nog niet klaar met de verbouwing. Terwijl op de ochtend van het feest de band bezig was met opbouwen werd de laatste hand aan de tapijten gelegd. Zodat ruim 1500 mensen toch nog Joop konden feliciteren. Deze had na afloop dan ook een lamme arm, voor minstens dertigduizend gulden aan bloemen, voor de komende vijf jaar drank en nog een mooie houten olifant van de Vecta. De bloemen kwamen uiteindelijk bij vier bejaardentehuizen terecht want hoewel het nieuwe kantoor groot was, was het toch niet zo groot om alle bloemen er in kwijt te raken. Al met al was het dus een geweldig feest. Het geheel werd opgenomen door twee proffessionele videomensen, iets wat in die tijd nog niet zo gewoon was. De opnames heeft Joop nog vaak gebruikt om aan zijn klanten te laten zien hoe je een feestje kon geven. Ook haalde het feest de landelijke pers. Zowel de Story, als de Privé en Panorama schonken er veel aandacht aan. De klanten van Joop vroegen of hij niet vaker zo een feest wilde geven want het was inderdaad het goede voorbeeld. En daar gaf Joop graag gehoor aan. Nog een paar keer gaf hij een dergelijk promotiefeest maar het idee werd snel overgenomen door anderen dus de nieuwigheid was er snel van af.
Maar Joop had altijd wel weer een nieuw ideetje achter de hand. In dit jaar speelde er een film met Sylvester Stallone waarin deze een armworstelaar die 'over de top'was. Joop had wel eens een olifant met mand moeten leveren voor de premiere van 'A passage to India' in Tushinksy. Dus kon hij nu na wat overleg langs alle discotheken van het land met een armworsteltafel. Een hele show met presentator en leuke prijzen en meteen een goede promotie voor de film. Menigeen zal de volgende dag flink wat stijve spieren van het drukken hebben gehad. En ook de komende jaren kwamen de mensen bij hem als er iets gevierd of gepromoot moest worden. In 1988 het jubileumfeest voor het 100 jarig bestaan van het concertgebouworkest. In Duitsland een uitbundig straatfeest wegens het 125 jarig bestaan van de stadsjaarmarkt in Leverkussen. Twee dagen lang met 5 podia, attracties en een kermis.
Het jaar daarop wilde de organisatie van de Camel Trofee een roadshow door het land sturen om Camel te promoten. Zij hadden namelijk de Radio Noordzee show gezien waarmee Krijn Torringa het land door ging. Een podiumwagen met alles erop en eraan en een hele stoet bekende artiesten die dan twee liedjes kwamen zingen. En er werden meteen radioprogramma's gemaakt. Deze show had veel succes en Camel wilde ook zoiets. Maar de opzet moest wel iets anders dus werd het een mooie spelshow met een avontuurlijk tintje. Drie jaar lang trok deze show door het land. Het laatste jaar zelfs als een Cinema Drive-in show. Een met matten afgezet terrein waar de mensen met hun auto naar hun plaats werden gebracht door stijlvolle hostessen. Deze kwam later weer langs met popcorn en de koptelefoons voor het geluid. Wederom een groot succes.
Een andere grote klant was de Olau Line. Al jaren verzorgde Joop het entertainment op deze schepen. Men had een leuk concept ontwikkeld. Een 24-uurs retour met eten en drinken en een thema-avond. Dit was toegespitst op brandweer- en schuttersverenigingen. Met dit basisconcept kon Joop aan de gang. Met het gevolg dat elk weekend beide Olau schepen vol zaten met gasten. Het ene schip, de Brittania had een Engels programma, dat de manager van the Searchers, Alan Field voor Joop regelde. Het programma voor het andere schip, de Hollandia, regelde Joop zelf. Hij had een showmaster ontdekt die op Madaira had gewerkt. Ene Johnny Walker. Deze hulde zich in een heus Johnny Walker kostuum en presenteerde zo een feestavond met orkest, danseressen, spelletjes, playback show en een bekende artiest. Op de terugweg volgde dan nogmaals een matinee. Het sloeg enorm aan en Joop begon met zogenaamde incentives voor groepen die voor een leuk bedrag naar Engeland konden varen. Even naar Chattam om de boom te zien waaraan de ketting had gezeten die Michiel de Ruyter had stukgevaren, naar de kathedraal van Rochester en dan weer terug. Of mensen die een dagje gingen shoppen in London, om daarna te eten in de Beefeater en te overnachten in het Tower hotel. De volgende dag, op de terugweg even langs de zondagsmarkt in Greenetch. De Olaulijn liep goed, het was er altijd feest. Elke reis moest Joop iemand mee sturen om de boel te regelen en één keer per maand nam hij die taak zelf op zich, zodat hij de boel goed in de gaten kon houden. Na vijftien jaar Olau werd deze lijn opgeheven en kwam er een einde aan deze succesvolle samenwerking.


Soms was er wel eens tegenslag. Zo ging Joop rond 1990 in zee met een decorbouwer zodat hij weer eigen decors kon gaan verhuren. Helaas vertrouwde hij de verkeerde en koste het hem alleen maar geld, terwijl hij zelf hals over de kop voor een groot feest in de V.U. in de weer moest om vier verdiepeingen om te toveren tot een feestpaleis. Het lukte hem ook nog want de mensen herkende hun eigen werkplek niet meer terug. Wat die bedrijfsfeesten betrof was er een duidelijke ontwikkeling te bespeuren dat de mensen steeds meer verlangde van een bedrijfsfeest. De van Geelgroep uit Boxtel wilde met het hele personeel naar Duitsland. Ze hadden het vijfsterren hotel 'de Sauerlandstern' in Willingen uitgezocht. In de starclub onder het hotel verzorgde Joop al de muziek. En speciaal voor dit feest een mooi dagprogramma met 's avonds een spetterend feest. Dit keer maar weer met het vertrouwde decor van Julien Marnier.
Het jaar daarop wilde Tetterode ook een groot feest. Ze hadden de traditie om op de eerste verdieping al het materiaal weg te halen om er een feestzaal van te maken met een groots decor. Dit was inmiddels een Europees bedrijf dus het thema werd Europa. Met in één hoek 'het onbekende land'. Als symbool van de markt die nog open lag voor de toekomst. Om er te komen moest je eerst een hangbrug en een rotsblokformatie over. De smalle trappen in het gebouw leverden een probleem op dus liet Joop de lift halverwege vastzetten en aan beide kanten open doen. Met extra treden had je zo een prachtige brede trap. Soms moest je wel eens alles op alles zetten om een goede oplossing te vinden. Maar dat was ook meteen de charme van dit soort bedrijfsfeesten. Je moest toen nog alles zelf verzinnen. En het was vaak een uitdaging het nog beter of mooier te maken dan hoe de klant het in het hoofd had. Zo hou je het inderdaad vol in het vak.
EN HOE BLIJFT HET LEUK?
Vroeger ging Joop als zeeman de wereld over, als artiestenmanager kwam hij ook overal. En dat wel de dingen die het vak zo leuk maken. In 1992 was het weer raak. In Slima, op Malta is er een Food- en Beerfestival. Op uitnodiging van Jan en Marja Abbing komt Joop met reaggea groepen hier naar toe. Malta bevalt hem zo goed dat hij met plezier groepen bleef sturen, en zelf dan natuurlijk ook mee moest om te managen. Ook organiseerde hij voor groepen of bedrijven ook reisjes naar uiteenlopende locaties waar van alles te doen was. Maar uiteindelijk kwamen de busorganisaties op het idee dat ze zoiets ook zelf konden regelen. Je kreeg zelfs bureaus die zich specialiseerde in deze zogenaamde incentives. Een klein gedeelte daarvan deed dit echt uit liefde voor het vak maar het gros was er toch op uit om snel geld te verdienen. Voor het artiestenmanagement ging de lol die te beleven was aan het zoeken en organiseren van dit soort reisjes er echter wel af.
Maar niet getreurd want 1993 was een waar feestjaar. Niet alleen bestond het bedrijf dertig jaar, ook Joop bestond 50 jaar, was 25 jaar getrouwd en ook nog eens opa geworden. Dit vroeg om een feestje, op een unieke plek. Dat werd de Trintelhaven op de dijk van Enkhuizen naar Lelystad. Een goed bereikbare locatie midden in het land. Aan het begin en einde van de dijk grote parkeerplaatsen waar bussen af en aan reden. Twee partyschepen naast elkaar en een grote circustent. Diverse muziek, animatie-acts, lekker eten en drinken en als afsluiter een optreden van de beste ABBA imitatie van dat moment. Speciaal overgekomen uit Engeland. Niet alleen een onvergetelijk feest voor iedereen die er was maar ook een goede vorm van klantenbinding. De opdrachten stroomden na afloop binnen. Goed voorbeeld doet goed volgen en heel wat bedrijven wisten nu wel door wie zij hun feestje wilden laten organiseren. Joop kreeg zelfs een uitnodiging van het Portugees verkeersbureau om naar Lissabon te komen. Dit zou in 1994 de Europese hoofdstad van cultuur worden en zij hadden een aantal zaken uitgewerkt om toeristen te trekken. En nu wilden ze weten of dit ook geschikt zou zijn voor de Nederlandse markt. Dus vroegen ze Joop en enige anderen voor advies.
In 1994 besloot zoon Bram dat hij de zaak niet zou overnemen en begon Joop zich te oriënteren op een eventuele verkoop van zijn zaak. In eerste instantie lijkt dat meteen zijn vruchten af te werpen. Martin Hartman die veel ervaring had opgedaan bij Joop v.d. Ende en Rene Stockvis had interesse. Na een goed gesprek en een etentje, samen met George Baker, die ook alweer dertig jaar in het vak zat, leek de zaak beklonken. Maar helaas kreeg Martin de volgende dag een lichte hartaanval en ging terug naar Tenerife waar hij al een tijd had gewoond en zijn vrouw Debby een gevierd zangeres is. Er zouden nog meer geïnteresseerden komen. En weer gaan. Zoals John Breukels die het jaar daarop bij Joop kwam werken. Deze had een eigen modellenbureau en was een goede verkoper. Wellicht dus een geschikte kandidaat om het over te nemen. Helaas zat zijn hoofd toch meer bij zijn modellen. Voor de televisie moest hij een kapper regelen die, om het netjes te zeggen, het schaamhaar van vrouwen knipte. Omdat hij die niet zo snel kon vinden ging hij zelf maar. Hij was even vergeten dat je niet de ene dag in een dergelijk programma kan verschijnen en de volgende dag handjes kunt gaan schudden met de directie van een groot bedrijf om een feest te regelen.
Ondertussen had Joop ook niet stil gezeten. Er was één droom die hij nog niet verwezenlijkt had. Die had te maken met zijn grote hobby: alles verzamelen wat met boten te maken had. Met name de geschiedenis van de Nederlandse handelvaart was door hem ruim gedocumenteerd. Al jaren wilde hij dit in boekwerk uitgeven en in 1994 was het zover. Het eerste deel over de kleine handelsvaart kwam in eigen beheer uit. Met een oplage van 1500 en uiteraard met de nodige publiciteit er om heen. In 1997 zou het tweede deel volgen.


Bootjes waren niet alleen Joop's hobby maar vaak ook zijn werk. Getuige zijn samenwerking met de Olaulijn en zijn feest in de Trintelhaven. Maar ook had hij vaak genoeg een feest georganiseerd in één van de vele partyschepen waarmee hij zaken deed. Toen het grote cruiseschip 'The prince of Scandinavia' op een zaterdagnacht in IJmuiden aanmeerde regelde hij daar ook meteen twee feesten op. Naast de mogelijkheid om het schip te huren waren er ook een paar midnight cruises als intekenfeest waar hij het entertainment moest verzorgen en begeleiden. Vanwege het slechte weer voer het schip door de sluizen Amsterdam en terug Met zo een groot passagiersschip een hele beleving. Al die partyschepen waar Joop meestal mee werkte lagen nu als kleine notendopjes onder hem. Voor het feest van Rotterdam Port Promotions moest het schip van Amsterdam naar de ETC-haven op de Maasvlakte. Daar stapten de havenbaronnen met hun relaties in om naar Rotterdam te varen. Een unieke gebeurtenis omdat dit het eerste passagiersschip van dergelijke omvang was dat na vele jaren Rotterdam aandeed. Dus op de Parkkade bij Hotel New York en de Zwaan stonden auto's met knipperende lichten het gebeuren gade te slaan. En na afloop van het feest moest het schip weer snel terug naar IJmuiden want het moest de volgende dag weer naar New Castle varen. In 1995 mocht Joop ook voor de eerste Sail een aantal leuke dingen regelen en het jaar daarop voor de tweede keer nog meer feestjes. Veel artiesten op de partyschepen en maar liefst vijftien shantie-koren uit buiten- en binnenland. Ook paste Joop het concept van zijn feest in de Trintelhaven toe met drie grote partyschepen aan elkaar gekoppeld achter het Centraal Station te Amsterdam. Zodat er maar liefst door 2500 personen feest kon worden gevierd.
Tussen al die feestvreugde toch ook een hele droevige gebeurtenis. Ab de Jong, Joop's eerste medewerker, die het 10 jaar lang bij hem had uitgehouden, overleed op 45-jarige leeftijd wat een groot verlies betekende. Niet alleen voor het vak uiteraard. Maar het leven gaat door. Ook 1997 gaf veel te doen. Veel te regelen. Voor de opening van het gemeentehuis Broek op Langedijk een prachtig feest in stadshuis en circustent onder de luisterrijke naam: première. Een onvergetelijke reis naar Ierland met Feestelijk Zakendoen voor de ontspanning. Sponsoring van het dames elftal van WFC. Een eerste klas elftal met twee 'oranje' dames erin dat door heel Nederland met Joop Koekkoek t-shirts voetbalde. Met de naam op de juiste hoogte. Ondertussen vroeg ene Toon Nieuwenhuizen of Joop zijn management wilde doen. Toon kroop geregeld in de huid van Elvis en was in het nieuws vanwege zijn huilende Elvisbeeld. Vanuit de hele wereld kwamen de cameraploegen om de tranen van Elvis te zien. En iedereen wilde deze Elvis wel boeken. Was het een wonder of een goedgelukte publiciteitsstunt? Toon houdt het nog steeds bij het eerste maar het had zo uit de koker van Joop kunnen komen.


In 1998 werd Joop gevraagd het één en ander te organiseren rond een thema wat hem dicht bij het hart ligt: 35 jaar Zaanse popgeschiedenis. Daar wist Joop over mee te praten. Daar had hij ook zijn steentje aan bijgedragen. Het werd een groot feest op het WFC terrein in Wormerveer. Als sponsor van het damesteam mocht hij sowieso één keer per jaar gebruik maken van dit terrein dus dat was mooi meegenomen. Duizenden bezoekers konden genieten van heel wat Zaanse artiesten die die afgelopen 35 jaar hun sporen hadden verdiend in de muziekindustrie. Aangezien Zaanstad ook 25 jaar bestond vroeg de gemeente ook aan Joop om iets leuks te bedenken. Het mocht niet te veel kosten. Omdat Zaanstad eigenlijk een verzameling is van verschillende dorpen kwam Joop op het idee om maar liefst in totaal vijftien verschillende wijkfeesten te organiseren. In samenwerking met buurthuizen en wijkverenigingen werden er hele afwisselende programma's neergezet.
Ook stond er dit jaar weer een verhuizing voor de deur. Het pand op de Noorderhoofdstraat was verkocht omdat de gemeente op die locatie graag aangepaste woningen voor lichamelijk gehandicapten wilde gaan bouwen. Omdat er geen opvolging was en de verkoop maar niet wilde vlotten besloot Joop het dan maar wat rustiger aan te doen. Een minder groot pand paste prima in deze plannen. Evengoed zag hij nieuwe mogelijkheden aan de horizon verschijnen.. Dingen als internet en emailen zijn de toekomst. Daar wilde hij graag in investeren. Vandaar dat hij in 1999 als één van de eersten de kerstwensen naar zijn relaties per email verstuurt. Ook bracht dit jaar weer een leuke verrassing in de vorm van een uitnodiging van de ambassade van Abidjan, Ivoorkust. Zij waren op zoek naar een steelband voor 30 april die ook nog het plaatselijke volkslied kon spelen. Dus Joop ging er met The Dutch Rhythm Steel & Showband heen. Bij aankomst in Abidjan was Joop er getuige van dat de leden van de groep de grond van hun voorvaderen kusten. Bij het oefenen werden er wat Surinaamse culturele liedjes gespeeld die de bevolking van Ivoorkust meteen herkende en mee begonnen te zingen. Dat soort dingen behoren toch wel tot de de hoogtepunten van zijn carrière als artiestenmanager. Één van de velen, overigens.
En dan was het opeens 2000. Een nieuw millennium maar op wat kleine aanpassingen na was het computersysteem van Joop er helemaal klaar voor. Joop had zijn plannen om het wat rustiger aan te doen doorgezet en keerde terug op zijn oude kantoortje in de tuin achter de Provincialeweg. Dankzij zijn investering in een computernetwerk dat helemaal klaar was voor internet en dit nieuwe millennium, zijn goede naam en contacten in het vak weet Joop zich ook te handhaven zonder veel personeel, opzienbarende stunts of schreeuwerige reclame in allerlei gidsen en bladen. Inmiddels waren er veel bureau's ontstaan. Cateraars die eigen artiesten verkochten, artiesten die een eigen bureau begonnen, beginnende bureau's die met geheel vernieuwde themafeesten kwamen. Geheel vernieuwde themafeesten die of op de oude ideeën teruggrepen of zo overdreven waren dat het niet meer gewoon gezellig kon zijn. In een dergelijke tijd moet je stevig in je schoenen staan en over heel wat ervaring beschikken wil je én rustiger aan doen én toch een goed belegde boterham kunnen verdienen. Dat is Joop dan wel gelukt. En zelfs dat reisje naar Suriname vond ook eindelijk plaats. Dit keer niet als matroos. Ook niet als artiestenmanager maar gewoon als toerist. En dat is ook wel eens leuk om te doen.
Nu Joop wat rustiger aan doet heeft hij tijd voor dit soort dingen die het leven zo aangenaam maken. Toch mijmert Joop wel eens over vroeger. De romantiek van het vak is er een beetje af. Iedereen probeert iedereen af te troeven en dat gaat vaak ten koste van waar het eigenlijk omgaat. Een bandje verkopen. Een gezellig feest organiseren. Met iets orgineels komen. Een nieuwe artiest ontdekken en groot maken. De leuke dingen dus. Zoals wegens succes, met de Steelband in 2001 naar Riga om daar op Koninginnedag te spelen op de Karel Doorman. Het schip van de Koninklijke Marine die daar ter promotie van Nederland lag met tulpen, haring en Hollands bier aan boord. Even simpel als doeltreffend. Zolang dat soort leuke dingen van tijd tot tijd gebeuren zal de naam Joop Koekkoek een begrip blijven in het vak van artiestenmanagement. Nog steeds de juiste man op de juiste plaats.

           

Moord op de Harald Jarl

In augustus 2001 waren wij op de laatste rondreis van de Harald Jarl van de Hurtigrutten op weg van Bergen naar Kirkenes.Met 50 Nederlanders allen liefhebbers van schepen en we hadden er zin in het zou de mooiste cruise ter wereld zijn door fjorden langs de Noordkaap speciaal voor ons nog een paar extra uitstapjes zoals bezoek aan de Fossen werf waar het ms World gebouwd werd en waar je een appartement kon kopen en je de wereld kon rondvaren.Op weg naar de Lofoten zat ik naast een aardige Amerikaanse dame zij sprak Duits en was als klein meisje naar Amerika gegaan .We hadden het over een aantal dingen o.a. of de Lofoten vulkanisch waren .De volgende dag op weg naar Troso stond ik op het achterdek te praten er liep daar een enorme stroom. Op een gegeven ogenblik hoorde ik een enorme schreeuw en zag en geel bolletje in het water met de armen zwaaien.Ik liep luid roepend man over boord naar de brug .Het schip werd gestopt en de redding boot gestreken binnen 10 minuten was de drenkeling aan boord .Ondanks dat er 2 artsen in ons gezelschap waren konden ze niets meer doen. Ik hoorde op dat moment dat het de aardige dame was waarmee ik de vorige dag had zitten praten. Zelfmoord kon het niet zijn volgens mij.Anderen hadden een rare jongeman op het dek waar ze overboord was gegaan gezien.En een maritiem tekenaar in ons gezelschap had een tekening gemaakt van dit persoon.In Tromso aangekomen werd de dame van boord gehaald en vreemd genoeg konden de passagiers ook de wal op.Politie kwam aan boord om ons te verhoren zij zijn tot Kirkenes aan boord gebleven.De moordenaar was dank zij de tekening binnen 2 uur opgepakt het was een ontsnapte patient die wilde kijken hoe sterk de stroom was waar hij over gelezen had. Voor mij was de lol van de reis er af met al het gedoe en ik heb er nu nog vaak moeite mee er was geen slachtoffer hulp.En de Hurtigrutten heeft ook niets gedaan om ons tegemoet te komen .Dat vind ik nog steeds heel erg .Want ik zie s`nachts nog steeds dat gele propje met die armen omhoog in het water wegdrijven.

Rondreis in Suriname

In April 2000 werd ik uitgenodigd door de Ambassade in Abidjan Ivoorkust om daar met een van mijn groepen op koninginnedag te komen optreden. Daar aangekomen kwam ons een vochtige hitte tegemoet maar de heren van de steelband herkenden dit als de lucht die ook in Suriname heerst zij kusten de grond en wij gingen naar ons hotel. Abidjan is een drukke bruisende stad en Ivoorkust een van de meest welvarende landen van de westkust van Afrika.

Er waren veel Nederlandse bedrijven en het ging er goed Het KLM vliegtuig dat ons gebracht had was afgeladen met Heineken haring en een compleet decor van een vliegtuig want KLM en Heineken waren hoofd sponsor de bemanning en het vliegtuig bleven bij ons tot 2 mei de terugvlucht. De Ambassade heeft voor een busje gezorgd en wij zijn een aantal dagen door de omgeving getrokken. Prachtige zandstranden zover het oog reikt palm bossen en verder het land in regenwouden. En de bevolking was niet arm ze hadden mensen uit andere buurlanden die voor ze werkten. (Waar heb ik dat eerder gezien) Ooit een katholiek land met een grotere kopie van de st. Pieter dan Rome heeft maar de laatste jaren nam de Moslimbevolking zo toe dat de verdeling van de jaren 50 25% 75% nu precies is omgedraaid..Er moest ook gewerkt worden en op 30 april hebben we de instrumenten opgebouwd en met de Soundcheq speelde de band wat oude liedjes uit Suriname tot onze verbazing zongen de mensen die daar aan het werk waren de liedjes mee. Dat we de liedjes speelden was geen zuiver toeval want de heren van de steelband was al opgevallen dat de huizen kleding gebruiken dezelfde waren als in de binnenlanden van Suriname.En de grond en planten ook met dezelfde delfstoffen.

Dit laatste kan komen dat Suriname en Ivoorkust en Ghana vroeger aan elkaar hebben gezeten kijk maar naar de vorm van beide continenten ze passen precies in elkaar als je ze samendrukt Maar de bevolking van Suriname hebben wij een eenzijdige cruise aangeboden eeuwen geleden brachten we ze gratis naar Amerika.

Suriname

In oktober 2001 ben ik met Kras naar Suriname gegaan omdat ik al 35 jaar manager ben van 2 Surinaamse steelbands de taal redelijk spreek en veel vrienden heb onder deze mensen Ik hen volkomen begrijp vaak samen gereisd in busjes door heel Europa 50 tv shows vele galas bij de society van de wereld Zomer tournees langs de kusten en wintertournees langs de Alpen.

Kortom ik kan de zeden en gewoonten. Voor ik vertrok heb ik nog contact gehad met de Surinaamse Loge en adressen en telefoonnummers meegekregen voor het geval er zich problemen zouden voordoen.

Bij aankomst in Suriname viel mij hetzelfde klimaat als de Ivoorkust op In Paramaribo in ons Hotel aangekomen dit was de voormalige Russische Ambassade gelegen aan de Suriname rivier en 1km voor het huis van Desi Bouterse aan dezelfde weg.

De volgende morgen vroeg naar het kleinere vliegveld in de stad waar we met een klein vliegtuig afgeladen met allerhande levensmiddelen en andere zaken vertrokken eerst moest iedereen gewogen worden en we mochten 5 kilo bagage meenemen. Na een vlucht over de stad het Brokopondomeer een de regenwouden kwamen we in Palameu een Indianendorp aan de Palameu rivier en de Taponhanie rivier hier werden wij in echte indianen huisjes ondergebracht er was geen TV of telefoon dit ging per radio elektra was er alleen in het hoofdgebouw verder alles met olielampen er waren zelfs geen wegen alleen een paar paden door het dorp en de landingsbaan van gras. Bij het vliegveld 2 koralen de ene was de vertrekhal en de andere de aankomsthal een kruiwagen zorgde voor het vervoer van onze bagage s.middags een tocht met de koraal een uitgeholde boomstam met een buitenboordmotor een tocht over de rivier gemaakt en op een klein eiland gestopt en wat gezwommen tussen de piranha’s maar daarover moesten we ons geen zorgen maken zei onze gids teruggekomen in het dorp een bezoek aan de Gran Man of bij de Bosnegers de Kapitein in de Grote kraal die als ontvangstruimte dient. De Gran Man moet weten wat er in zijn dorp gebeurt en wie er binnenkomt als hij het goed vind mag je blijven en krijg je wat te eten kasave en te drinken kasave wijn Wij mochten blijven De volgende morgen een bezoek aan het schooltje de vlagceremonie meegemaakt en het schooltje bezichtigd hier mag nog wel wat nieuw meubilair naar toe. Het is een vreemde gewaarwording om midden in het regenwoud indianen tegen te komen waarvan de kinderen keurig Nederlands spreken en leren de ouderen spreken Indiaans en Surinaams Ik had veel contact met jeromia een Jager die mij veel over het leven in het dorp heeft geleerd in de middag hebben wij een tocht door het oerwoud gemaakt en een berg beklommen hier had je een mooi uitzicht tot in Brazilië s avonds een culturele avond Boyke onze gids die ons al op het vliegveld had opgehaald zou de 1e week bij ons blijven Boyke was een Afro bosland Surinamer want Creool is een scheldwoord volgens sommigen en Bosneger helemaal. Boyke wist alles van planten bomen en natuur en kon zelfs door vuur lopen. De Hoofdmeester van de School vertelde verhalen en ik had vele gesprekken met hem want er klopte iets niet Margreet Kaufmann die daar samenwoonde met een andere Nederlander had een prachtig mooi huis aan de rivier op het mooiste plekje mat zonnepanelen en alle luxe die je je maar kon bedenken Het geld kwam van haar stichting om het schooltje draaiend te houden maar 4 keer per jaar reisden zij heen en weer naar Nederland en ik had de indruk dat zij eerst voor zich zelf zorgden en dan pas het schooltje op mijn vraag of ze behoefte hadden aan schoolspullen werd negatief geantwoord alleen geld was welkom Wij hadden aardig wat geld ingezameld voor het schooltje bijna duizend gulden of in Surinaams geld 1 miljoen gulden dit geld aan de onderwijzer gegeven de volgende dag toen ik bij hem en zijn vrouw op visite was vertelde hij dat hij alles moest afgeven en zelfs geen ballonnetje of slinger kon kopen voor het onafhankelijksfeest. Zowel De meester als Jeramia vroegen mij contact te houden en te schrijven dat heb ik gedaan.
Na 4 dagen weer terug naar Paramaribo met het vliegtuig en daar contact gezocht met een ex werkneemster van mijn kantoor Femke Lhoning een blank joods jonge dame die met haar vriend terug was gegaan naar Suriname zij hadden daar een café het Leidscheplein en het was er erg gezellig. Suriname is spotgoedkoop voor ons een liter bier Parbo kost 3000 gulden dat is drie gulden kan je nagaan In Paramaribo staat de Synagoge naast de Moskee en ieder gaat er in vrede met elkaar om wij hebben aan beide een bezoek gebracht en het viel mij op dat de Synagoge zoveel overeenkomst heeft met onze tempel. Later ook een bezoek gebracht aan de Hindoe tempel en aan de grootste houten kathedraal ter wereld helaas was deze erg vervallen en de 10 miljoen gulden van de Unesco was een beetje weg. Paramaribo is een bruisende stad met een grote natuurlijke haven waar zeer grote schepen kunnen komen Tot aan de omstreden Wijdenbosch brug is er vrije doorvaart maar de brug is zo hoog dat de bulkcarriers die de bauxiet ophalen er onderdoor kunnen. Midden in de rivier ligt nog het wrak van een Duits schip dat daar in de 2e wereldoorlog is afgezonken maar het ligt er nog steeds omdat het een golfbreker is voor de grote stroming die daar is. Met een nieuwe gids en 2 busjes van Chinese afkomst naar Brownsberg een berg aan de voet van het brokkopondo meer niet ver van de dam die wij de volgende dag hebben bezocht en zelfs het inwendige hebben bekeken. Tot 20 km buiten Paramaribo hield het asvalt op en begon een weg van rode klei vol met kuilen naar brouwnsberg het hobbelde en wij werden steeds roder door het stof van de weg als er een tegenligger was kon je daarna de eerste 100 meter niets meer zien.

Op de Brouwnsberg hebben we Brulapen gezien en gehoord ook weer de plantengroei bekeken. De volgende dag door naar Ardjoeno een handelsplaats aan de boven Surinamerivier.

Waar de weg ophoud en wel 100 koralen lagen om de spullen uit de vele vrachtwagens over te laden en naar hun dorpen te vervoeren Want hier leefden de bosnegers die van de plantages waren gevlucht om hun oorspronkelijke leven weer op te nemen vol met traditie uit het oude Afrika dezelfde muziek instrumenten goden huizen en gebruiksvoorwerpen het dorpshoofd Kapitein houd ook hier alles in de gaten en voor ziektes kan je naar de dokter of de medicijnman. Wij moesten 1 ½ uur varen voor we op ons eiland in de rivier kwamen Jau Jau genoemd naar de stroomversnelling die hier is en een van de grootste op de rivier hier moesten de grote koralen worden leeggemaakt en over land aan de andere kant weer in het water. Volgens onze gids die met ons een paar dorpen heeft bezocht en ons in het Woud van alles heeft geleerd om te overleven is er voor iedere ziekte wel wat zelfs een viagra plant om de potentie op te wekken deze mensen weten heel veel van de natuur.en net als de indianen willen ze eigenlijk niet naar de grote stad ze hebben alles wat ze willen tv interesseert ze niet er is een groot sociaal leven en ze zijn een met de natuur, Ze mogen meerdere vrouwen hebben zolang iedere vrouw maar een kostgrondje of erf dat is een stuk grond van bepaalde omvang om spullen te verbouwen Suriname heeft ontzettend vruchtbare grond en overal licht goud en diamanten er is olie en bauxiet en vele andere schatten. Maar waarom zou je je druk maken als het makkelijk kan daarom zijn er veel Brazilianen die het land leeghalen. Gelukkig is het woud beschermd gebied maar we moeten goed oppassen dat niet geplunderd word. Op een avond hadden we een culturele avond hier werd kawina en winthe muziek gespeeld dat is Afrikaanse muziek waarover ik al eerder vertelde. In de dorpen werd overal gewaarschuwd voor aids die de Brazilianen meenemen en verspreiden In een gesprek met onze gids vertelde hij dat Surinamers Nederland wilde vragen om geld voor het leed te geven dat de Slaven hadden ondervonden ik zei Marchel jij bent toch Hindoestaan ja zegt hij en ook nog Javaans oH zeg ik maar dat waren toch geen slaven die kwamen toch uit Afrika het was even stil en toen zei hij je hebt gelijk daar heb ik nooit aan gedacht. Ook hier hebben wij schooltjes bezocht en gezien dat het meubilair best mag worden opgeknapt. Daarom zou het goed zijn dat wij ons werk na curaçao voortzetten in Suriname om ook daar de bevolking een betere toekomst te geven.